Het gat!

Daar stond ik dan, met mijn koffers op London Heathrow, voor de laatste keer vanuit de campus in Oxford na een deel van de opleiding naar huis. Na alle hectiek van het uitpakken en iedereen uitleggen dat je alle brevetten hebt en officieel aan de bak zou mogen begint het.  Even genieten van de vrije tijd zonder de stress en na een paar dagen om 4 uur ‘s middags wakker worden had ik het er wel weer mee gehad. Het was erg wennen om niet zomaar even bij iemand binnen te kunnen wandelen om gewoon even daar te hangen of een filmpje te kijken. ‘Wat nu?’ was de vraag die ik de afgelopen week na het thuiskomen even weggedrukt had maar hij bleef terugkomen. Wat nu?

Ik had werkelijkwaar geen flauw idee, ik kon gelukkig gelijk ergens in de horeca aan de gang dus daar was wat tijd mee gevuld maar dit was toch niet wat ik voor ogen had. In de tijd naast het bier tappen was ik druk aan het solliciteren. Eigenlijk tegen beter weten in, want er zijn gewoon veel bevoegde piloten (met vaak veel meer ervaring dan ik) en slechts weinig banen.

Nog steeds vallend in het gat na je opleiding val ik ondertussen langs de alternatieve plannen en kom ik terecht bij een opleiding tot instructeur. Erg interessant en ook zeer leuk! Dat maar doen dan? Ik weet het niet, de markt voor de instructeurs is namelijk ook een stuk kleiner worden dus wat als ik na de instructeursopleiding maar 2 uur vlieg in een maand? Dan zijn dat toch wel erg dure vlieguren.

Met de FI opleiding nog in mijn achterhoofd val ik nog een stukje door en val ik ineens in de cockpit van een 737 en 757. Deze stoelen bevallen me al een stuk beter! Ik kijk even op het primary display en zie een aanbieding om 500 uur als co te gaan vliegen in deze kisten. Cool! Het gaat alleen niet om een baan maar om een trainingscontract, dat betekent een flinke zak geld neerleggen, naar het buitenland verkassen (dat is dan weer prima) om daar te werken en niet betaald krijgen.  Als ik mijn MCC filmpje bekijk zou ik bijna tekenen want dit is wat ik wil! Ik realiseer me ineens dat ik dat helemaal niet wil en val weer uit de cockpitstoel, weer terug bij af..

Ik kom langs een aantal banen in het buitenland waar ik vrolijk van word maar me opeens realiseer dat ik er niet voor in aanmerking kom. Verder zoef ik nog langs een postkantoor om wat sollicitaties op te sturen waar ik geen reactie op krijg..

De bodem van het gat is voorlopig nog niet bereikt en zal ongetwijfeld langs veel dingen komen voordat ik ergens terechtkom.
Feit is dat ik zeker weet dat ik er beter uit kom dan ik er in ging.